«Ήρθε ο καιρός να δαγκώσουμε τον κώλο της ρωσικής αρκούδας»!

Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης στις μεγάλες διοργανώσεις ο Σαμπόνις έμενε συνήθως σιωπηλός. Η στάση του αποδιδόταν στην προσπάθειά του να συγκεντρωθεί πριν από κάποιο μεγάλο ματς.

Όμως ο ύψους 2.21 χαρισματικός σέντερ κρατούσε το στόμα του κλειστό επειδή μισούσε οτιδήποτε είχε να κάνει με τη Σοβιετική Ένωση. Τον ύμνο της, τα χρώματα της στολής της, την ιδεολογία της, το σφυροδρέπανό της. Και δεν ήταν ο μόνος. Πολλά από τα μέλη των ομάδων που κατά καιρούς θαυμάσαμε στα ευρωπαϊκά γήπεδα ένιωθαν το ίδιο. Αλλά δεν μπορούσαν να το εκφράσουν ανοιχτά υπό το φόβο αντιποίνων. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν γνώριζε το καλά κρυμμένο πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» μυστικό, το οποίο φαινόταν ξεκάθαρα στις μυθικές μάχες τίτλου μεταξύ Ζάλγκιρις Κάουνας και ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Τότε που ο Σαμπόνις κατατρόπωνε τον Τκατσένκο και τους υπόλοιπους παίκτες της «ομάδας του στρατού» κι έφερνε για τρία χρόνια σερί τον τίτλο πίσω στην πραγματική πατρίδα του. Τη Λιθουανία.

Στη Σεούλ, τα 4/5 της βασικής πεντάδας των εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης ήταν Λιθουανοί. Τους είχαν υποσχεθεί πως ένα χρυσό μετάλλιο θα αποτελούσε το δικό τους διαβατήριο για το εξωτερικό, όπως και τελικά έγινε για κάποιους. Ωστόσο ο Σαμπόνις δεν ακολούθησε τον έτοιμο για αυτόν δρόμο προς το ΝΒΑ. Αν και είχε επιλεγεί στα draft από το Πόρτλαντ, προτίμησε την άσημη Βαγιαδολίδ. Ο λόγος πίσω από την απόφασή του είχε να κάνει με την κατάσταση της υγείας του. Όταν ο Λιθουανός γίγαντας έλεγε πως η Σοβιετική Ένωση και ο κομμουνισμός του κατέστρεψαν την καριέρα, δεν εννοεί -κυρίως- την απαγόρευση μεταγραφών που είχε επιβληθεί στους αθλητές του Ανατολικού μπλοκ. Αναφέρεται πρωτίστως στα σημάδια που άφησε στο κορμί του η ανηλεής χρησιμοποίησή του από το καθεστώς, που μαζί με την όποια προδιάθεση, έγινε η αιτία της ευπάθειάς του σε τραυματισμούς.

Βέβαια, στο μυαλό του όλα αυτά ήταν μάλλον δευτερεύοντα μπροστά στα 50 χρόνια σοβιετικής κατοχής και τα σημάδια που άφησε στη χώρα του…

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 η χώρα της Βαλτικής είναι ξανά ανεξάρτητη και η μοίρα τα φέρνει έτσι ώστε στο μικρό τελικό να αντιμετωπίσει τα απομεινάρια του επί μισού αιώνα δυνάστη της. Επικρατεί 82-76 της Ρωσικής Κοινοπολιτείας (ανεξαρτήτων κρατών) και ένας περιχαρής Άρβιντας Σαμπόνις δηλώνει: «ήρθε ο καιρός να δαγκώσουμε τον κώλο της ρωσικής αρκούδας». Μπορούσε, επιτέλους, να εκφραστεί ελεύθερα. Έχοντας, μάλιστα, σημειώσει 26 πόντους και μαζέψει 16 ριμπάουντ στο ματς που έκρινε το μετάλλιο…

Google search engine

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*