Μια τοποθέτηση που επιβάλλεται να προβληματίσει…

Το κομμάτι του Αναπτυξιακού, είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο κομμάτι και όχι μόνο στην καλαθόσφαιρα, αλλά και στον αθλητισμό γενικότερα.

Παρακάτω, προβαίνουμε σε μιαν αναπαραγωγή κάποιων ιδεών από το Διονύση Γκιουλεά, προπονητή καλαθόσφαιρας, εξ` Ελλάδος, αλλά και αθλητικό ψυχολόγο.

Όλα όσα αναφέρονται στο κείμενο, είναι στοιχεία που πρέπει να προβληματίσουν, ειδικά τους προπονητές του Αναπτυξιακού.

Πιο κάτω, το κείμενο:

”H άποψη ενός γονέα αθλητή καλαθοσφαίρισης.”

Όταν ξεκινάνε τα παιδιά σε μικρή ηλικία για να αγαπήσουν το άθλημα πρέπει να παίξουν. Αν τα αφήσεις στο πάγκο για πολύ τα έχασε ο αθλητισμός. Είναι δουλειά του προπονητή να διαχειριστεί σωστά το χρόνο ώστε οι αθλητές να μάθουν, να αγωνιστούν, να διασκεδάσουν. Ο γονιός πρέπει να είναι στο γήπεδο γιατί η παρουσία στη κερκίδα και το χειροκρότημα μας είναι η επιβράβευση για το παιδί. Είναι η έσχατη λύση να αλλάξει το παιδί ομάδα.

Φεύγοντας δεν θα μάθει ποτέ να είναι μέρος μιας ομάδας. Δεν θα μάθει να συνεργάζεται, να υπακούει και πάντα θα είναι ο νέος στην ομάδα και ο καινούριος για το προπονητή. Όμως αυτή η σχέση γονέα προπονητή είναι πράγματι αυτή που φτιάχνει αθλητές και προσωπικότητες κάποιες φορές. Πρέπει να συνεργαστούν και οι δύο και να αφιερώσουν χρόνο και να ασχοληθούν, για να μεγαλώσει τελικά ένας νεαρός αθλητής σωστά μέσα και από τον αθλητισμό.

Αυτό προϋποθέτει γνώση και δεν νομίζω ότι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε οι γονείς εκτός του γηπέδου και ο προπονητής εντός, ώστε το παιδί να συνεχίσει να ασχολείται και όταν επιλογή του είναι να μην ασχολείται. Η ηλικία που τα παρατάει είναι στην εφηβεία και δεν είναι τυχαία η ηλικία αυτή. Τότε κρίνουν οι ανήλικοι τους ενηλίκους.

“Τότε κερδίζουμε ή χάνουμε τα παιδιά μας οι γονείς και τους αθλητές οι προπονητές.”

Η νοοτροπία του γονιού ότι το παιδί μου, ο παικταράς μου ή η παικταρού μου, δεν έπαιξε και από την άλλη αυτή του προπονητή ότι παίζω για τη νίκη άρα χρησιμοποιώ τους πιο δουλεμένους που αποδίδουν καλύτερα αν σταματήσει ίσως γεμίσουν ξανά τα γήπεδα παιδιά. Από πρώτο χέρι γνωρίζω να έχεις παιδί που ενώ δεν έχανε προπόνηση και ήταν ο μοναδικός με μηδέν απουσίες και ενώ ο προπονητής έλεγε ότι όποιος δεν έρχεται στις προπονήσεις δεν θα παίζει, δεν του δόθηκε ποτέ σε αγώνα για δύο σεζόν, χρόνος σε παιχνίδι πέρα από κάτι δευτερόλεπτα απλά για τη συμμετοχή. Καθάριζε πάγκο ενώ οι απόντες των προπονήσεων έπαιζαν 40λεπτα.

Δεν παραπονέθηκα στο προπονητή ποτέ για την άδικη μεταχείριση ενός σωστού αθλητή με βάσει τους όρους και τις προϋποθέσεις που ο ίδιος είχε θέσει. Δεν εκμεταλλεύτηκα ούτε το ρόλο μου σαν μέλος της διοίκησης στην ομάδα αυτή. Ήμουν παρούσα σε κάθε αγώνα και προπόνηση και χειροκροτούσα τη εξέλιξη της ομάδας και όχι τη νίκη της.

Στην ομάδα βοηθούσε η παρουσία ενός γνώστη των συστημάτων όπως ήταν το παιδί μου ακριβώς γιατί είχε δουλέψει και αυτό είχα φροντίσει να το καταλάβει και για αυτό έμενε παρότι δεν έπαιζε σε αγώνες. Αμφιβάλλω αν ο προπονητής κατάλαβε ποτέ τι λάθος έκανε. Εγώ κατάλαβα όταν είδα το παιδί στην εφηβεία να παίζει 40 λεπτά γιατί η ομάδα δεν είχε πλέον παίκτες. Γιατί οι παικταράδες είχαν άλλες επιλογές εκτός μπάσκετ ή είχαν ακολουθήσει προπονητές που τους υπόσχονταν χρόνο στους αγώνες.

Θεατές και υποστηρικτικό ρόλο πρέπει να έχουμε εμείς οι γονείς ώστε τα παιδιά μας να κερδίζουν από την συμμετοχή τους σε μια ομάδα.

Μεγαλώνοντας να μαθαίνουν τον εαυτό τους και να πατάνε γερά στα πόδια τους ώστε λάθος συμπεριφορές να μην τους αποθαρρύνουν από το να κάνουν πράγματα που αγαπάνε και οι προπονητές πρέπει κάποια στιγμή να μάθουν ότι έχουν να κάνουν πρώτα με παιδιά.

Καλημέρα σας

“Basketball is life” Διονύσης Γκιουλεάς

Google search engine

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*