Ο πιστός στρατιώτης Πάρης συμπληρώνει 50 χρόνια στην καλαθόσφαιρα!!!

Ο Πρόεδρος του Κεραυνού Στροβόλου, Πάρης Παπαέλληνας, ήταν καλεσμένος στον Super Sport FM 104,0.

Αναλυτικά όσα είπε:

Πως ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ: «Από μικρός, 12-13 χρονών, επειδή ο αδερφός και ο ξάδερφος μου έπαιζαν μπάσκετ, τους έβλεπα και σιγά-σιγά μπήκα και εγώ στα γήπεδα. Είχα παραπάνω ταλέντο στο μπάσκετ γι αυτό και ασχολήθηκα με αυτό το άθλημα. Ήμουν καλός τερματοφύλακας και στο ποδόσφαιρο, αλλά ως εκεί. Στο μπάσκετ διέπρεψα από την αρχή. Πήγαινα στην τετάρτη τάξη και το 1968-69 έπαιξα στην ανδρική ομάδα του ΑΠΟΕΛ! Έπαιζα περισσότερο δυάρι τότε. Όταν μεγάλωσα, στα 28-30, μετατράπηκα σε καθαρό πλέι μέικερ. Από μικρός ήμουν από τους καλούς παίκτες. Στα 18 καταφέραμε να πάμε τελικό των γυμνασίων (λυκείων σήμερα) που ήταν μεγάλη υπόθεση, ίσως μεγαλύτερο από το να πιάσεις το πρωτάθλημα των συλλόγων τότε. Στον τελικό παίξαμε εναντίων της μεγάλης ομάδας του Λανιτίου, που είχε παίκτες της ΑΕΛ και του Απόλλωνα και τους κερδίσαμε, στην παρουσία 2000 φιλάθλων, 50-49 και είχα βάλει τον τελευταίο πόντο».

«Αν και είχα ευκαιρία να πάω στην Αμερική να σπουδάσω, τελικά επέλεξα να πάω στη Βηρυτό, και το ΑΠΟΕΛ με πούλησε για 300 λίρες και έναν ποδοσφαιριστή του Κεραυνού».

«Συμπληρώνω 50 χρόνια στον Κεραυνό, 19 χρόνια παίκτης, 6 χρόνια αντιπρόεδρος και 25 πρόεδρος».

Ένας λόγος που νιώθει περήφανος: «Είμαι από τους λίγους επιζώντες που έπαιξα μπάσκετ σε όλα τα γήπεδα της Κύπρου. Στο γήπεδο του Διγενή, στης Ανόρθωσης, στης ΠΑΕΕΚ Κερύνειας, στην Πάφο, έπαιξα παντού. Αισθάνομαι περήφανος γι αυτό. Το δεύτερο είναι γιατί έπαιξα με πολλές φουρνιές καλαθοσφαιριστών».

Πόσους τίτλους πήρε στην καριέρα του: «Είναι το μεγάλο μου παράπονο. Όταν επέστρεψα από σπουδές, παίξαμε σε 5 συνεχόμενους τελικούς και χάσαμε σε όλους. Είχα πάρει ένα πρωτάθλημα στα 20 με το ΑΠΟΕΛ και έφτασα πάνω από 30 χρονών για να κερδίσω άλλον τίτλο. Γίναμε οι Designated Losers».

Ποιους ξεχωρίζει: «Ίσως ο Παναγιώτης Πιερής, ο οποίος ήταν ένας πολυαθλητής. Έπαιζε ποδόσφαιρο, στίβο, μπάσκετ και διακρινόταν σε όλα. Ήταν ψηλός, ένας γίγαντας. Ήταν σούπερ αθλητής. Όσοι τον είδαν να παίζει μπάσκετ. Άλλος προπολεμικός που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, ήταν ο Κοζάκης. Φυσικά και ο Χάρης Χαρίτου. Αλλά και πιο μετά ο Χάρης Σολέας, τον οποίο πήγαμε να τον φέραμε στον Κεραυνό, αλλά δυστυχώς όταν είχα πει να τον πάρουμε στον Κεραυνό, είπε πως οι 500 λίρες ήταν πολλές και τον αφήσαμε να πάει στο ΑΠΟΕΛ».

Πότε ανέλαβε διοικητικά: «Ο Ανδρέας Λουκά, ο Ζευλάρης, ο Λιασής, όσοι ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο, κουράστηκαν και έφυγαν. Όταν σταμάτησα εγώ την ενεργό δράση, έγιναν εκλογές και δεν εμφανίστηκε κανένας του ποδοσφαίρου. Μείναμε μόνο εμείς του μπάσκετ. Φέραμε και τον Λυκούργο Κυπριανού και δημιουργήσαμε δύο διαφορετικά μπάτζετ, για ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Είχε μεγάλη απήχηση το μπάσκετ τότε και δυστυχώς δε βρέθηκε κανένας να σώσει το ποδόσφαιρο, οπότε έκλεισε το τμήμα».

Πότε ανέλαβε πρόεδρος: «Το 1997, όταν πιάσαμε το ντάμπλ, έφυγε ο Λουκούργος και ανέλαβα εγώ».

Πόσους τίτλους έχει ως πρόεδρος: «Γύρω στα 10 πρωταθλήματα, κύπελλα, πολλές ευρωπαϊκές διακρίσεις και μεγάλες επιτυχίες».

Για τους λόγους που έπεσε το μπάσκετ στην Κύπρο: «Όταν άνοιξαν οι πόρτες διάπλατα στους ξένους, που εγώ διαφωνώ απόλυτα, φτάσαμε στο σημείο να μην έχουμε σήμερα Κύπριους παίκτες. Σήμερα προσπαθούμε να κάνουμε τα πράγματα ανάποδα».

Για την πιο δύσκολη έδρα που έπαιξε: «Σαν παίκτης η πιο δύσκολη έδρα ήταν στη Μόρφου. Οι Μορφίτες είχαν ένα σύστημα που αν κέρδιζες 3-4 πόντους, έσβηναν τα φώτα».

Τι κρατάει περισσότερο ως παράγοντας: «Είναι εύκολη η ερώτησή σου, αν και κανονικά θα έπρεπε να είναι πολύ δύσκολη γιατί είναι πολλά τα χρόνια. Η αλήθεια είναι πως τα πρώτα χρόνια ήταν αγωνιστικά, υπήρχε η αγωνία για να πιάσεις το πρωτάθλημα. Τα επόμενα ήταν σαν συμβούλιο να κάνουμε τον Κεραυνό μία ομάδα σταθερά πρωταγωνίστρια. Όταν όμως κερδίζεις και χάνεις πρωταθλήματα και κύπελλα, αντιλαμβάνεσαι πως πρέπει να κάνεις και άλλα πράγματα. Αυτό που κάναμε τα τελευταία χρόνια είναι, την χωράφα που είχαμε για γήπεδο, να το φτιάξουμε με γήπεδα φούτσαλ, τένις, μπάσκετ, το εστιατόριο και σήμερα έχουμε 600-700 παιδιά να έρχονται στον χώρο. Είναι ένα κοινωνικό έργο που χάρισα στον Κεραυνό και θα μείνει ο χώρος για πάντα».

Γιατί δε βγαίνουν παίκτες από τις ακαδημίες του Κεραυνού: «Οι περισσότερες ακαδημίες στην Κύπρο στο μπάσκετ, δε βγαίνουν παίκτες. Παλιά έβγαζαν παίκτες οι ομάδες της πράσινης γραμμής, ο Αχιλλέας και η ΕΝΑΔ. Τώρα άλλαξαν τα πράγματα. Βγαίνουν κάποιοι μικροί παίκτες, όταν όμως φτάνουν στα 17-18, αποφασίζουν να σπουδάσουν και φεύγουν από τον χώρο. Δεν υπάρχουν και λεφτά πλέον σε αυτό το χώρο. Είναι δυσοίωνες οι προβλέψεις».

Τι πρέπει να γίνει: «Πρέπει να γεννηθούν και να δημιουργηθούν νέοι σούπερ σταρ. Δεν έχουμε έναν Μιραλάη, έναν Στυλιανίδη, ακόμα και έναν Τρισόκα. Όταν έρχονται για 10 χρόνια, 10 ξένοι, πως θα παίξουν οι Κύπριοι; Τώρα υποχρεωτικά θα βγουν, για να τραβήξουν τον κόσμο. Και στο ποδόσφαιρο το έχουμε αυτό το πρόβλημα. Παλιά είχαμε τον Οκκά που έπαιξε σε Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ. Τον Κωνσταντίνου που έβαζε γκολ στην Μπαρτσελόνα. Τώρα ποιος πάει; Το ίδιο και στο μπάσκετ».

Για τον κόσμο που δεν πηγαίνει γήπεδο σήμερα: «Το μπάσκετ διεθνώς, δεν κράτησε το μομέντουμ. Ο αθλητισμός έγινε μάρκετινγκ. Όταν το ποδόσφαιρο κατάφερε να πιάσει όλες τις μέρες για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις, τα άλλα αθλήματα έμειναν πίσω. Υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση χρημάτων στο ποδόσφαιρο και όλα τα αθλήματα υποφέρουν. Όταν παίζεις μπάσκετ στην Ευρώπη και παίρνεις νίκες, δεν παίρνεις λεφτά. Δεν είναι όπως το ποδόσφαιρο που κάθε βαθμός είναι μερικές χιλιάδες ευρώ».

Google search engine

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*