Το βράδυ που άδειασαν οι κυπριακοί δρόμοι!

Στις 19 Απριλίου του 1994, Τρίτη ήταν, ήμουν ακόμη ένας έφηβος τρελαμένος με το μπάσκετ και ότι είχε να κάνει σχέση με αυτό!

Αυτή η απαραίτητη εισαγωγή για να κάνω κι εγώ το μεγάλο ταξίδι στο χωροχρόνο, να θυμηθώ που ήμουν, τι έφαγα, και να εξηγήσω γιατί εκείνη την Τρίτη την έζησα τόσο δυνατά μια Τρίτη που θεωρείται και ως πιο σημειολογική για τον χώρο της Ελληνικής καλαθόσφαιρας.

Από το πρωί όλη σχεδόν η πόλη της Λεμεσού αλλά γενικά ολόκληρη η Κύπρος ζούσε στους ρυθμούς του εμφύλίου που θα έστελνε για πρώτη φορά στα χρονικά μια ελληνική ομάδα στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Δεν είχε συμβεί ποτέ μέχρι τότε, δεν το είχαν καταφέρει είτε ο Άρης είτε ο ΠΑΟΚ που είχαν φτάσει στην πηγή χωρίς όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ήταν η ημέρα που σήμανε την εγκαθίδρυση της Ελλάδας στην κορυφή της μπάσκετικής Ευρώπης.

Ανυπομονούσαμε από νωρίς στο σχολείο και ήδη είχαμε χωριστεί σε στρατόπεδα. Ακόμη και οι ουδέτεροι έπρεπε να επιλέξουν πλευρά για να στηθεί η μάχη της φωνής στα προαύλια. Αγνά πράγματα και πολλή καζούρα.

Όλα αυτά σε κάθε διάλειμμα. Κασκόλ, σημαίες σε όλα τα σχολεία με κόκκινο και πράσινο. Το απόγευμα όπου καθόσουν και όπου στεκόσουν όλοι να μιλούν για το ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ακόμη και οι ουδέτεροι μπασκετικά. Αποφασίσαμε μαζί με τον αδελφικό φίλο και κολλητό μου Πέτρο, να παρακολουθήσουμε τον μεγάλο αγώνα στο σπίτι του αφού θα έλειπαν και οι γονείς του έτσι θα είχαμε όλο το πεδίο ελεύθερο να ζητήσαμε και να σχολιάζουμε.

Ήμασταν και εμείς ουδέτεροι αφού ως λάτρεις της πορτοκαλί θεάς μας άρεσε περισσότερο το άθλημα παρότι μέσα μας και οι δύο εκείνη την περίοδο γουστάραμε…ΠΑΟΚ!       

Η ώρα του μεγάλου ημιτελικού πλησίαζε, ο Πέτρος αποφάσισε να πάει με την μοτοσυκλέτα να φέρει τους καθιερωμένους γύρους και τα συναφή. Ερχόμενος με μια σακούλα μου λέει με απίστευτη έκπληξη: «Δεν κινείται φύλλο έξω όλοι κλεισμένοι σπίτια και περιμένουν»!

Εμείς χαλαροί αφού δεν υπερασπίζαμε μια εκ των δύο ομάδων  καθίσαμε αναπαυτικά ταξιδέψαμε νοητά  στο «Γιάντ Ελιάου» και απολαύσαμε τον πρώτο μεγάλο μπασκετικό εμφύλιο.

Ανεξάρτητα από το συναίσθημα, που μεταξύ μας δεν μας ενδιαφέρει και πολύ (παρότι και οι δυο χρίζαμε ως φαβορί τον Ολυμπιακό) όσα βίωσα εκείνη την ημέρα έχουν αποτυπωθεί στο σκληρό μου δίσκο και δεν σβήνονται όσα format κι αν γίνουν.

Η όλη μπασκετική «ιεροτελεστία» που στήθηκε εκείνη την Τρίτη σε ολόκληρο το νησί ήταν άνευ προηγούμενου!  

Google search engine

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*